Posty

Duch Mikołaja Kopernika we Fromborku

Obraz
We Fromborku, nad brzegiem Zalewu Wiślanego, wznosi się imponująca katedra, gdzie Mikołaj Kopernik prowadził swoje obserwacje i spisywał swoje teorie. Po jego śmierci, miejsce to stało się celem pielgrzymek naukowców i ciekawskich, którzy chcieli oddać hołd wielkiemu astronomowi. Jednak mieszkańcy Fromborka zaczęli opowiadać o dziwnych zjawiskach, które miały miejsce w katedrze i jej okolicach. Pewnej nocy, gdy księżyc w pełni oświetlał mury katedry, młody uczony imieniem Jan, pasjonujący się astronomią, postanowił spędzić noc w miejscu, gdzie pracował jego wielki poprzednik. Zainspirowany dziełami Kopernika, Jan pragnął poczuć obecność geniusza i może nawet odkryć coś nowego. Rozłożył swoje przyrządy i zaczął obserwować niebo. Nagle dostrzegł dziwne światła migoczące w oknach katedry. Zaciekawiony, wszedł do środka, by sprawdzić, co jest ich źródłem. W ciszy nocy kroki Jana odbijały się echem od kamiennych ścian, tworząc atmosferę pełną napięcia. Nagle, na końcu jednej z naw, zauważył

Strzyga

Obraz
Strzyga to jedna z najbardziej przerażających i tajemniczych postaci w słowiańskim folklorze. Jest to wampiryczna istota, która budzi strach i grozę. Łączy w sobie cechy wampira i demona, a legendy o niej były często używane jako ostrzeżenie przed złem czającym się w ciemnościach. Strzyga jest często opisywana jako kobieta o upiornym wyglądzie. Ma bladą, niemal przezroczystą skórę, czerwone oczy błyszczące w ciemności i długie, ostre zęby, które służą jej do wysysania krwi. Jej włosy są zazwyczaj długie i rozczochrane, a paznokcie przypominają szpony. W niektórych wersjach legend strzyga może zmieniać kształt, przybierając postać zwierząt, takich jak sowa, kot czy nietoperz. Strzygi powstają z dusz osób, które zmarły nagłą i tragiczną śmiercią, nie zaznając spokoju. Często są to duchy kobiet, które doświadczyły wielkiego cierpienia za życia. Wierzono, że strzygi mogą również powstać z dzieci urodzonych z dwoma sercami lub dwoma duszami. Takie dzieci były postrzegane jako naznaczone prz

Karmazynowy Książę

Obraz
  Dawno, dawno temu, w czasach gdy Pomorze było samodzielnym księstwem, rządził nim młody i ambitny książę. Był on znany z odwagi, mądrości, ale także z okrucieństwa wobec swoich wrogów. Jego ulubionym kolorem był karmazyn, symbolizujący krew i władzę, dlatego zawsze nosił szaty w tym odcieniu. Pewnej nocy, gdy księżyc w pełni oświetlał zamek, w okolicy wybuchł bunt. Książę, zdeterminowany utrzymać władzę, ruszył na czele swojej armii, by stłumić rebelię. Bitwa była krwawa, a księcia ogarnęła furia. Jego miecz, zanurzony w krwi buntowników, lśnił w blasku księżyca. Jednakże, w wirze walki, książę został zdradziecko zaatakowany przez jednego ze swoich najbliższych doradców, którego przekupili buntownicy. Ranny władca z trudem dotarł do zamku, gdzie wkrótce zmarł w swoich komnatach. Od tamtego dnia, okoliczni mieszkańcy zaczęli opowiadać o dziwnych zjawiskach w zamku. Pojawiały się szepty, odgłosy kroków i niepokojące uczucie zimna. Strażnicy zamkowi wielokrotnie widzieli postać ubraną w

Baba Jaga

Obraz
Baba Jaga to jedna z najbardziej znanych postaci w słowiańskim folklorze, będąca zarówno tajemniczą czarownicą, jak i strażniczką mądrości. Jej postać pojawia się w licznych baśniach i legendach, gdzie pełni rolę antagonisty, ale również mędrca, który może udzielić cennych porad i pomocy. Baba Jaga jest zazwyczaj przedstawiana jako stara, brzydka kobieta z długim, haczykowatym nosem, szponiastymi paznokciami i potarganymi włosami. Jej skóra jest pomarszczona, a oczy błyszczą dzikim, groźnym blaskiem. Często nosi starą, zniszczoną odzież, a jej charakterystycznym atrybutem jest miotła, której używa do latania lub zamiatania śladów, by nikt nie mógł jej śledzić. Mieszka w chacie na kurzej nóżce, która potrafi się obracać i przemieszczać. Chata jest otoczona płotem z kości, a jej brama jest często ozdobiona czaszkami, co nadaje miejscu przerażający wygląd. W niektórych opowieściach, aby wejść do chaty, należy wypowiedzieć specjalne zaklęcie, co dodatkowo podkreśla magiczny charakter miejs

Mieszko I - gnieźnieński duch

Obraz
Dawno temu, w czasach, gdy Polska dopiero kształtowała się jako państwo, na tronie zasiadł Mieszko I, pierwszy historyczny władca Polski. Jego mądrość i odwaga były znane daleko poza granicami kraju.  Gdy Mieszko I zmarł, w całym kraju zapanowała żałoba. Ludzie opłakiwali swojego władcę, który tak wiele dla nich uczynił. Gniezno pogrążyło się w ciszy i smutku. Jednakże spokój nie trwał długo. Pewnej nocy, strażnicy pełniący służbę w katedrze gnieźnieńskiej, zaczęli słyszeć dziwne dźwięki dochodzące z krypt. Początkowo myśleli, że to tylko wiatr hulający po starych murach, ale dźwięki stawały się coraz głośniejsze i bardziej niepokojące. Były to odgłosy kroków, szeptów i cichych lamentów. Gdy księżyc świecił jasno na bezchmurnym niebie, jeden ze strażników zdecydował się zejść do krypt i sprawdzić, co jest źródłem tych zjawisk. Z każdym krokiem jego serce biło coraz mocniej, a dźwięki stawały się coraz wyraźniejsze. Nagle ujrzał coś, co zmroziło mu krew w żyłach - przed nim stał duch wł

Leszy

Obraz
Leszy, znany także jako Leśnik lub Lech, to istota mitologiczna z folkloru słowiańskiego, będąca duchem lasu i jego strażnikiem.  Jest często przedstawiany jako postać o ludzkich cechach, ale z wyraźnymi elementami natury. Jego skóra bywa zielona, jak liście drzew, a włosy i broda często są długie i splątane, przypominające korzenie lub mchy. Ubrany jest zazwyczaj w liście, korę drzew lub inne naturalne materiały, co pomaga mu w kamuflażu w lesie. W niektórych opisach Leszy potrafi zmieniać swoją wielkość – od olbrzyma, przewyższającego drzewa, po małą istotę, która może zniknąć w gęstwinie. Leszy jest strażnikiem lasu, dbającym o równowagę i harmonię w swoim królestwie. Potrafi komunikować się ze zwierzętami, a niektóre legendy mówią, że ma nad nimi władzę. Leszy często jest opisywany jako istota kapryśna – może być zarówno pomocny, jak i niebezpieczny. Jeśli ktoś okazuje szacunek naturze, Leszy może go chronić i pomagać mu w podróży przez las. Jednak jeśli ktoś niszczy las, krzywdzi

Duch Białego Wilka z Puszczy Białowieskiej

Obraz
W odległych czasach, kiedy Puszcza Białowieska była jeszcze bardziej dzika i nieprzystępna , w mroczne i burzowe wieczory, starsi wioskowi zbierali się w karczmie przy ognisku, by snuć opowieści. Wśród nich był stary myśliwy, znany ze swoich licznych przygód w głębi puszczy. To właśnie on, ze zmrużonymi oczami i cichym głosem, zaczął opowiadać historię, która zmroziła krew w żyłach wszystkich słuchaczy. Było to wiele lat temu - mówił - gdy byłem młody i żądny przygód. Wyruszyłem głęboko w las, gdzie rzadko stąpa ludzka stopa. Noc zapadła szybko, a ja straciłem orientację. Zrozumiałem, że muszę znaleźć schronienie przed nadciągającą burzą. Gdy myśliwy szukał schronienia, nagle dostrzegł w oddali błyskające światło. Podążając za nim, natrafił na starą, zapomnianą leśną chatkę. Drzwi były otwarte, a w środku palił się ogień, jakby ktoś właśnie tam był. Myśliwy wszedł do środka i zastał tam starą, pomarszczoną kobietę, która przywitała go ciepłym uśmiechem i zaprosiła do środka.  Kobieta,
Copyright © bajkowyzakatek.eu 2010 - 2023. Wszelkie prawa zastrzeżone.
Wszystkie treści umieszczone na stronie są chronione prawami autorskimi.
Kopiowanie, edytowanie, publikowanie i rozpowszechnianie w jakiejkolwiek formie bez zgody autorów jest zabronione.