Polskie tradycje: Pierogi


Perog, piróg, piroggen - znano je pod wieloma nazwami. Pierogi w tradycji słowiańskiej były wypiekami przeznaczonymi dla piru, czyli na biesiady. Pierwotnie wypiekano je więc głównie na specjalne okazje i święta. 

Kurnikiem nazywano wielki pieróg weselny, który pieczono na wsi, gdzie kurze mięso uchodziło za wielki przysmak. Miał zapewnić młodej parze obfitość jadła. Z biegiem czasu podobny pieróg rosyjski, również faszerowany pieczonymi kawałkami drobiu, był podawany jako wykwintne śniadanie lub przystawka do obiadu.

Pierogi z postnym nadzieniem, najczęściej z kapusty i grzybów, do dziś są tradycyjnym daniem wigilijnym. Na Wielkanoc na Kresach Wschodnich pieczono duże pierogi oraz chleby pszenne, również zwane pirohami, które jadano w trakcie rodzinnego świętowania. Natomiast wielkie, słodkie pierogi żmudzkie były obowiązkowym elementem szlacheckich przyjęć wielkanocnych. Polscy Tatarzy od wieków na swoje najważniejsze święta pieką pierekarczewnik, składający się z ciasta drożdżowego z nadzieniem z jabłek lub mięsa baraniego, zwinięty w spiralę. 

Już w XVIII wieku powszechnie znano dwa rodzaje pierogów: pieczone oraz gotowane. Pierogi pieczone kojarzyły się głównie z kuchnią ruską i litewską, z których garściami czerpała kuchnia polska. Kulebiak na przykład był pierogiem faszerowanym nadzieniem z ryby. Natomiast podlaskie knysze to pieczone pierożki z kapustą. Autorki książek kucharskich z XIX wieku wszystkie rodzaje pieczonych pierogów nazywały pierogami ruskimi

Obecnie pierogi ruskie to najpopularniejsze polskie pierogi, z nadzieniem z twarogu, ziemniaków i podsmażonej cebuli. Jak Polska długa i szeroka, każdy region ma swoje pierogowe specjały. Nadzienie z kaszy gryczanej, soczewicy czy gotowanej fasoli to lokalne przysmaki. Ale w lecie wszędzie królują pierogi nadziewane świeżymi owocami, najczęściej truskawkami lub jagodami.

Komentarze

Popularne posty