piątek, 14 maja 2010

Polskie legendy: Śpiący rycerze w Tatrach

Wiele lat temu, u podnóża Tatr była sobie mała, góralska wioska. Mieszkał w niej młody pastuszek Jaśko, który bardzo kochał góry i często po nich wędrował. Znał niemal każdą ścieżkę, był na każdym szczycie i widział najpiękniejsze widoki, jaki tylko mógł sobie wyobrazić.

Pewnego dnia do jego rodzinnego domu zawitał sąsiad. Staruszek usiadł przy kominku, zapalił fajkę i zaczął snuć swoje opowieści.
- Gdy byłem młody, ludzie często opowiadali, że w jaskini pod samiutkim Giewontem jest ukryty skarb.
- Przecież pod Giewontem nie ma żadnej jaskini. Nie raz tam byłem, ale nigdy żadnej nie widziałem - wtrącił Jaśko.
- Chłopcze, Giewont jest wielki. Potrzeba mnóstwo czasu żeby go obejść dookoła i zbadać, co się pod nim kryje - uśmiechnął się stary góral i zaczął inną opowieść.

Nazajutrz Jaśko postanowił wybrać się pod Giewont i sprawdzić, czy gdzieś jest tajemnicza jaskinia pełna skarbów. Szedł długo, aż całkiem się zmęczył i usiadł na kamieniu przy niewielkim potoku. Obmywał w wodzie twarz, gdy nagle usłyszał rżenie koni. Rozejrzał się dookoła zdumiony. Był wysoko w górach, więc skąd miały się wziąć tutaj konie? Jeszcze raz wsłuchał się w dziwny odgłos i po chwili zrozumiał, że rżenie dochodzi spad ziemi. Dokładnie przyjrzał się głazom i dostrzegł, że pod tym, na którym przed chwilą siedział jest niewielka szczelina. Z wielkim wysiłkiem odsunął kamień na bok i jego oczom ukazało się przejście. Zaintrygowany, bez wahania zsunął się na dół. W jaskini nie pachniało wilgocią. Jaśko wyraźnie czuł zapach dymu z ogniska. Szedł długim tunelem, usiłując dojrzeć coś w ciemnościach.

 Nagle znalazł się w dużej grocie, na środku której płonęło ognisko. Zaś pod ścianami, w rzędach stały piękne konie. Siedział przy nich rycerz w lśniącej zbroi. Wydawało się, że pilnuje koni, ale gdy Jaśko się zbliżył, zobaczył, że rycerz śpi, z głową wspartą na mieczu. Chłopiec przestraszył się i chciał uciekać, ale wtedy kopnął niewielki kamień. Hałas obudził rycerza.
- Czy już nadszedł czas? - zapytał niemal szeptem.
Konie cicho zarżały, strzygąc uszami, jakby wtórowały rycerzowi.  A Jaśko stał jak wryty.
- Czy nadszedł już czas? - powtórzył rycerz, tym razem nieco głośniej.
- Nie nadszedł, panie. Jeszcze nie.
- Dobrze. To bardzo dobrze - powiedział i wskazał chłopcu sąsiednią grotę. - Popatrz, chłopcze, tu śpimy, my - rycerze jego królewskiej mości. Gdy nadejdzie czas, wstaniemy, aby bronić polskich gór i polskiej ziemi. Ale teraz jeszcze nie budź moich braci. Gdy będzie trzeba, powstaną sami.
Jaśko zajrzał do sali, w których spali rycerze. Wszyscy stali wsparci o miecze, tak jakby w każdej chwili gotowi byli do walki.
- Nie, właściwy czas jeszcze nie nadszedł - powiedział, cofając się w stronę korytarza, którym przyszedł.
- Poczekaj chłopcze - rzekł nagle rycerz i podszedł do ogniska, wyciągając z niego grube polano. - Oświetl sobie tym drogę.
- Dziękuję, panie - Jaśko chwycił pochodnię i szybko ruszył w powrotną drogę.

Bardzo szybko znalazł się na zewnątrz. Po chłodzie, który panował na dole, wydawało mu się, że słońce niemiłosiernie piecze. Natychmiast pobiegł do domu, aby opowiedzieć wszystkim co widział. Kiedy górale usłyszeli opowieść, sami też zapragnęli zobaczyć rycerzy. Ale tym razem Jaśko nie odnalazł wejścia do jaskini. Nigdzie też nie było słychać rżenia koni.
- Jeszcze nie nadszedł właściwy czas - powiedział Jaśko góralom.
I wszyscy mu uwierzyli. Gdy wieczorem wrócili do wioski i zasiedli przy kominku, stary gazda zwrócił się do chłopca.
- Nie sądziłem, że uda ci się odnaleźć skarb, o którym ci opowiadałem. Czy wiesz co jest tym skarbem?
Jaśko pokręcił głową.
- To wolność, chłopcze - uśmiechnął się stary góral. - Ona jest największym skarbem. Nie tylko tutaj, w górach, ale na całym świecie. I to właśnie jej będą zawsze strzegli śpiący rycerze z Tatr.

23 komentarze:

  1. niesamowicie piękna.

    OdpowiedzUsuń
  2. moral jak zawsze wszystko psuje :-)

    OdpowiedzUsuń
  3. Osobiście uważam, że jest to jedna z najpiękniejszych i najbardziej wartościowych polskich legend, właśnie ze względu na jej morał :)

    OdpowiedzUsuń
  4. nadszedł czas , najwyższy

    OdpowiedzUsuń
  5. Fajna stona nie można zaprzeczyć:]

    OdpowiedzUsuń
  6. fajna i muszę jeszcze przeczytać 4 legendy :):)

    OdpowiedzUsuń
  7. super bo krótkie,a ja mam do przeczytania jeszcze 16 legend i to mam od 16 do 23 kwiet. a łącznie mam ich 25

    OdpowiedzUsuń
  8. Super! Będę ją opowiadać w szkole.Czytałam w książce, ale miała dużo zbędnych opisów. Ta jest w sam raz =)

    OdpowiedzUsuń
  9. Super! Fajna legenda. :) Bardzo ciekawa i krótka.

    OdpowiedzUsuń
  10. ja tam musze do szkoły napisać o tatrach jakąś legende xD-praca domowa

    OdpowiedzUsuń
  11. a ja muszę z podręcznika do szóstej klasy szkoły podstawowej (podręcznik Między nami") zrobić zadanie 2 a i c ze strony 35 ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. ja też mam między nami

      Usuń
  12. Bardzo fajna . Bo muszę nuczyć się opowiadać . A tak to w książce jest długa , a ta jest w szm raz . xdd

    OdpowiedzUsuń
  13. a ja się tego mam nauczyć ja cie

    OdpowiedzUsuń
  14. Mi stara nauczycielka od polaka zadała scharakteryzować w punktach wydarzenia w tej legendzie

    OdpowiedzUsuń
  15. A ja mam napisać opracowania do 10 legend około 100zdań. w piątej klasie

    OdpowiedzUsuń